-
-
Με τον όρο Ιερογλυφικά αναφερόμαστε σ' ένα πρώιμο σύστημα γραφής που συνδυάζει λογογραφικά και αλφαβητικά στοιχεία. Η λέξη προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά: (ιερός + γλυφίς) «ιερές γλυφές» επειδή χρησιμοποιήθηκαν σε ιερά θρησκευτικά κείμενα. -
Ο πάπυρος (λατ. papyrus) είναι ένα υλικό γραφής με τη μορφή φύλλου ή ρολού (κυλίνδρου). -
Άνακτας αναφερόταν στον επίγειο «ηγεμόνα» στο μυκηναϊκό κράτος, αλλά ταυτόχρονα και στον βασιλιά των θεών. -
-
Η Γραμμική Β ήταν το σύστημα γραφής που χρησιμοποιήθηκε κατά τη Μυκηναϊκή Περίοδο. Δείγματα αυτής της γραφής έχουν βρεθεί σε υστερομινωικές ΙΙ θέσεις στην Κρήτη και σε Μυκηναϊκές ΙΙΙΑ-Β θέσεις στην ηπειρωτική Ελλάδα, πράγμα που υποδηλώνει ότι η γραφή ήταν σε χρήση μεταξύ του 1450 και του 1100 π -
-
Γεωμετρική τέχνη ονομάζουμε την τέχνη που αναπτύχθηκε από τον 11ο έως και τον 8ο αιώνα π. Χ., δηλαδή κατά τη γεωμετρική εποχή. Ονομάζεται γεωμετρική από τα γεωμετρικά σχέδια που κοσμούν τα πήλινα αγγεία. -
Η Οπλιτική φάλαγγα ήταν πολεμική τακτική, που άρχισαν να χρησιμοποιούν οι Έλληνες κατά τις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ. Περιλάμβανε τους μαζικούς σχηματισμούς από βαριά οπλισμένο πεζικό, τους λεγόμενους οπλίτες. Οι οπλίτες πολεμούσαν σε σχηματισμό κατά φάλαγγες. -
-
-
-
Οι Περσικοί Πόλεμοι, διεξήχθησαν στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα π.Χ., μεταξύ των Ελλήνων και των Περσών. -
-
Η Ειρήνη του Καλλία είναι μια συνθήκη ειρήνης που συνομολογήθηκε περί το 449 π.Χ. μεταξύ της Δηλιακής Συμμαχίας (με ηγέτιδα την Αθήνα) και της Περσίας, τερματίζοντας τους Περσικούς Πολέμους. -
Ο Περικλής του Ξανθίππου ο Χολαργεύς (Αρχαία Αθήνα, 495 ή 494 π.Χ. – Αρχαία Αθήνα, 429 π.Χ.) ήταν αρχαίος Αθηναίος Έλληνας πολιτικός, ρήτορας και στρατηγός του 5ου αιώνα π.Χ., γνωστού και ως «Χρυσού Αιώνα», και πιο συγκεκριμένα της περιόδου μεταξύ των Περσικών Πολέμων και του Πελοποννησιακού Πολέμου. -
Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήταν Αρχαιοελληνική στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Δηλιακής Συμμαχίας (υπό την ηγεσία της Αθήνας) και της Πελοποννησιακής Συμμαχίας (υπό την ηγεσία της Σπάρτης) που ξεκίνησε το 431 π.Χ. -
Η Ελληνιστική Κοινή εξελίχθηκε από την εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου τον 4ο αιώνα π.Χ. και χρησίμευσε ως η κοινή γλώσσα μεγάλου μέρους της περιοχής της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων. -
Η Εκκλησία του Δήμου ήταν η κύρια δημοκρατική συνέλευση στην αρχαία Αθήνα, και πραγματοποιούνταν στον λόφο της Πνύκας, στην Αρχαία Αγορά ή στο Θέατρο του Διονύσου. -
Η Ανταλκίδειος ειρήνη (ή Βασίλειος ειρήνη ή Ειρήνη του Βασιλέως) ήταν η έκβαση του Κορινθιακού πολέμου (395-387 π.Χ.), που σηματοδότησε το τέλος του -
Ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μακεδών (Αρχαία Πέλλα, 23 Ιουλίου 356 π.Χ. – Βαβυλώνα, 10 Ιουνίου 323 π.Χ.), κοινώς γνωστός ως Μέγας Αλέξανδρος ή Αλέξανδρος ο Μέγας, ήταν Έλληνας βασιλιάς του αρχαίου ελληνικού βασιλείου της Μακεδονίας. -
-
Οι Αδερφοί Γράκχοι ήταν δύο σημαντικοί πολιτικοί της Αρχαίας Ρώμης, που ευνόησαν με τους νόμους τους τον απλό λαό σε βάρος των πατρικίων και έχουν θεωρηθεί οι "πατέρες" του σοσιαλισμού. Κάτων ο Τιμητής. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια αντιμετώπισης της κοινωνικής και πολιτικής διαφθοράς ανέλαβε ο Κάτων. -
Ο Αύγουστος (Gaius Iulius Caesar Octavianus Augustus, 23 Σεπτεμβρίου 63 π.Χ. - 19 Αυγούστου 14 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος Ρωμαίος αυτοκράτορας, κυβερνώντας τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 27 π.Χ. μέχρι τον θάνατο του το 14 μ.Χ. -
Pax Romana (λατινική φράση που μεταφράζεται ως "Ρωμαϊκή Ειρήνη") ήταν η μεγάλη περίοδος σχετικής ειρήνης και αμελητέας επέκτασης μέσω στρατιωτικών επιχειρήσεων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον 1ο και 2ο αιώνα μ.Χ. -
-
Το διάταγμα του Καρακάλλα επεξέτεινε τη ρωμαϊκή ιθαγένεια για να συμπεριλάβει όλους τους ελεύθερους άνδρες σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και έδωσε σε όλες τις ελεύθερες γυναίκες στην αυτοκρατορία τα ίδια δικαιώματα με τις Ρωμαίες. -
Ο Διοκλητιανός πλήρες όνομα Γάιος Αυρήλιος Βαλέριος Διοκλητιανός ή Ιόβιος (242/245 - 311/312) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας (284 - 305). -
Ο Άγιος Κωνσταντίνος - Κωνσταντίνος Α' (Flavius Valerius Constantinus, 27 Φεβρουαρίου 272 - 22 Μαΐου 337), γνωστός και ως Μέγας Κωνσταντίνος, ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας που κυβέρνησε από το 306 έως το 337.